برنامه نویسی شئ گرا

برنامهنویسی شیءگرا (Object-Oriented Programming)

یک شیوه برنامه نویسی است که ساختار یا بلوک اصلی اجزای آن، شیء (علوم رایانه)هامیباشند. در واقع در این شیوه برنامه نویسی، برنامه به شیء گرایش پیدا میکند. به این معنا که دادهها و توابعی که قرار است بر روی این دادهها عمل کنند، تا حد امکان در قالبی به نام شی در کنار یکدیگر قرار گرفته، جمعبندی شده و یک واحد (شی) را تشکیل داده و نسبت به محیط بیرونِ خود، کپسوله میشوند و از این طریق، توابع بیگانهٔ خارج از آن شی، دیگر امکان ایجاد تغییر در دادههای درون آن شی را ندارند. به طور مثال حساب بانکی شما که شامل مشخصات فردی شما و میزان سپردهٔ شما در بانک است، تشکیل یک شی را میدهند و به دلیل دارا بودن ویژگی کپسوله، امکان دستکاری در میزان سپرده یا مشخصات شما، توسط دیگران وجود ندارد.[۱] از دیگر ویژگیهای برنامه نویسی شی گرا، پیچیدگی کم، هزینه کم، امکان گسترش سریع برنامه با خطای کمتر نسبت به سایر پارادایمهای برنامه نویسی است.

نعریف برنامه نویسی شی گرا :

روش نوینی از برنامه نویسی است که در آن برنامه از اجزای مختلفی تحت عنوان شی تشکیل شده . شی ها بر مبنای کلاسها ساخته میشوند و در طول اجرای برنامه میتوانند با یکدیگر در تعامل باشند. شی مجموعه از داده ها و توابع را درون خود کپسوله میکند و دارای عملکرد و کاربرد مستقل و مربوط به خود است. اشیا بدون اینکه از نحوه عمل یکدیگر خبر داشته باشند از نتیجه عملکرد یکدیگر استفاده میکنند.

مثال شی گرایی : یک شرکت بزرگ خودور ساز ممکن است هر بخش خودرو را از طریق یک تولید کننده خارجی تامین نماید. به عنوان مثال موتور را از شرکت A و گیربکس را از شرکت B در اینجا تنها عملکرد بخشهای مختلف اهمیت دارد و نحوه هماهنگی قطعات با یکدیگر نه جزئیات درونی هر قطعه (عملکرد تمام قطعات داخلی موتور مورد توجه قرار نمیگیرد و اهمیتی ندارد)

ویزگیهای برنامه نویسی شی گرا:

• کپسوله سازی(Encapsulation)
• وراثت (Inheritance)
• چند ریختی (Polymorphism)
• انتزاعی(Abstraction)